Paranormaal
Ik las in de krant een advertentie die mij maande een paranormale bijeenkomst te
bezoeken en ik werd uitgenodigd om vooral foto's en dergelijke attributen mee te
nemen. Mijn fantasie sloeg op hol, en ik beeldde mij allerlei figuraties in, van
mijzelf in een grote zaal vol mensen, met overal camera's om het spektakel te
vereeuwigen voor op de kijkbuis, je weet wel, een beetje zoals bij die Ierse
babyfluisteraar Derek Ogilvie met z'n half kale kop en rossig piekhaar.
Maar dat was natuurlijk een onzinnige fantasie, want het betrof hier een oproep in
een klein regionaal krantje, en daar kwamen nu eenmaal geen grote zalen aan te pas,
en al helemaal geen camera's. Enfin, ik had een plan.
Advertenties in kleine regionale krantjes doen vermoeden dat er een grote mate van
prutserij in het spel is, dus ik kon er haast wel vanuit gaan dat de paranormale die de
avond zou verzorgen een prutser was, die na een verkeerde lsd trip besloot dat zij of
hij contact had met de doden. Dat is verder prima, natuurlijk. U hoort mij niet
klagen.
Zo kwam het dat ik het in mijn hoofd haalde naar die bijeenkomst te gaan, met de
foto van mijn oma tegen mijn hart gedrukt, en met tranen in mijn ogen. Ik nam
snotterend plaats in de zaal, niet helemaal vooraan, maar ook niet helemaal
achteraan, een beetje zoals de wet van de gulden middenweg dicteert in het midden,
waar beschaafde en normale mensen zitten, die niet zo bemoeizuchtig zijn dat ze op
de eerste rij gaan zitten kwijlen, en niet zo angstvallig dat ze als schuwe honden op
de achterste rij liggen te piepen vanwege astma, hyperventilatie en dergelijke
dingen.
Waar was ik gebleven? O ja, ik zat te snotteren in het midden van de zaal, zoals de
wet van de gulden middenweg dicteert. In een zaal, die natuurlijk te klein was en
dus veel te intiem, zodat ik mee kon genieten van het avondeten van mijn buurman,
wat natuurlijk op zich geen ramp is, ware het niet dat hij een soort stamppot van
bruine bonen, spruiten en knoflook had genuttigd, een gerecht waar niemand zich
aan waagt, behalve dan die buurman die naast mij zat, en hoe kon dat ook anders?
De paranormale avond ging van start, en om mij heen zaten mensen te snotteren,
ontroerd door de bovennatuurlijke capaciteiten van dat paranormale menswezen, en
ikzelf snikte ook mee, nog steeds met die foto van mijn oma tegen de borst gedrukt.
De paranormale (die een vrouw bleek te zijn) had contact met overleden kinderen,
vaders en moeders, opa´s en oma´s, verongelukte automobielen, overreden teckels,
dat soort dingen, en het was werkelijk bijzonder wat ze allemaal wist te vertellen. Ze
had zeker veel naar Char gekeken.
En ja, het zat er natuurlijk aan te komen: Ik was aan de beurt, en ik vroeg haar hoe
het mijn lieve oma verging daarboven, almaar met tranen in mijn ogen. En zij
antwoordde: 'Ik zie een, ik zie een... M. Klopt dat?' 'Ja dat klopt', zei ik, en zij ging
vol zelfvertrouwen door met haar bovennatuurlijke bezigheden. 'Ze heeft, ze heeft...
een positief aura. Ja ik voel het. Ze geeft een hele levendige indruk. Wat bijzonder,
wat bijzonder.'
Ik moest een grijns onderdrukken en stond op om de zaal te verlaten, wat nogal een
gedoe was omdat ik weer zo nodig in het midden moest gaan zitten. Ik perste mij
naar buiten, en liet de zaal achter in verwarring.
Een kwartier later zette ik mijn fiets in het fietsenrek en liep ik de flat in. Nadat de
lift mij drie etages richting hemel had bewogen belde ik aan, en deed een klein grijs
mensje de deur open. 'Hallo oma', zei ik. Ze keek me lief aan. 'Dag jongen, hoe gaat
het ermee?'